Αν έχεις κότσια κι όρεξη να κάνεις μια δυο βόλτες στην Αθήνα, θα δεις με τα μάτια σου πόσο φρικτό κακούργημα είναι ο πόλεμος. Λιτανείες από σκέλεθρα και βρυκολάκους. Λάζαροι πλήθος, πιάνονται αγκαλιά για στήριγμα, πλανιούνται στους κεντρικούς δρόμους και κλαίνε μ’ ένα παράπονο που σφάζει. Και λες: από μουστακαλήδες άνδρες βγαίνει ένα τέτοιο κλάμα γοερό ή από μικρά παιδιά;Κλαίνε άνθρωποι με λυγμούς. Φωνάζουνε «πεινάω».
Η κραυγή «πεινάω» ανατριχιάζει τα βράδια του χειμώνα. Χτυπάει τα κλειστά πατζούρια, τα τζάμια που’ ναι σκεπασμένα με μαύρες και μπλε κόλλες χαρτί, για το συσκοτισμό, που είναι αυστηρός πολύ.
Ρίτας Μπούμη-Παπά, Όταν πεινούσαμε και πολεμούσαμε, Αθήνα 1975
